monk duke mingus

Thelonious Monk

Duke Ellington

Charles Mingus

BEER MEIJER

Lang geleden, zo´n vijftig jaar, ik zal zo rond de zeventien jaar oud zijn geweest, kocht ik van verdiend vakantie-geld een stokoude tenorsax. Gek als ik was van de extatische, gedreven muziek van Coltrane, duur het niet lang of ik kocht er een oude sopraan bij. Piano speelde ik al lang daarvoor, want mijn ouders vonden dat het bespelen van een instrument bij de opvoeding hoorde en dus was ik als zesjarige al meteen aan de beurt, overigens niet tot mijn ongenoegen. En nog steeds is de piano voor mij het ultieme instrument waarop muziek gestalte krijgt, zich laat analyseren.
Eenmaal studerend in Amsterdam toeterde ik vrolijk mee in allerlei bandjes en in losse ad-hoc samenstellingen, van jazz standards tot R&B, soul, funk, noem maar op. Het zal midden Jaren Zeventig zijn geweest dat ik gevraagd werd mee te spelen in orkest en koor van Jeugd en Muziek; ik zat er nog nauwelijks bij of de hele organisatie knalde uit elkaar ten gevolge van een diepgaand conflict tussen de dirigent en de hulpdirigent, de toen nog heel jonge componist/arrangeur Boudewijn Tarenskeen. Hij nam als een ware 'rattenvanger' het grootste deel van de orkestmuzikanten en koorleden mee in een nieuw, ongesubsidiëerd straatorkest "Overlast". Mooie, maar ook drukke tijden volgden. Veel spelen op straat, in parken, in samenwerking met het Zomerstraattheater, Amsterdam Autovrij enzovoorts.
Veel spelen, (te) weinig studeren: zo kon het toch gebeuren dat ik op een gegeven moment domweg uit de band geknikkerd werd en vervangen door een in alle opzichten betere blazer, Peter Barkema. Het heeft me jaren gekost om opnieuw enthousiast muziek te gaan maken....
Zo rond de eeuw-wisseling raakte ik via een vriend betrokken bij de Utrechtse jazz-scene, toen nog strak en efficiënt geleid door de inmiddels ter ziele SJU. Ik was meteen verkocht, en niet zo'n beetje ook. Muziek met hart en ziel, iets mooiers kan ik eigenlijk niet bedenken, en zo is het gekomen.